%0 Journal Article
%T بررسی دو عنصرکهن الگوییِ «شخصیّت» و «پیرنگ» در شش داستان بلند عامّۀ فارسی
%J Journal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A Roya Najafian Kohan
%A Hamidreza Kharazmi
%A Seyyd Amir Jahadi
%D 2025
%\ 2025/05/10
%N 114
%V 18
%P 105-124
%K Collective Unconscious
%K  Archetype
%K  Individuation
%K  Character
%K  Plot
%K  Folklore
%X زمینه و هدف: بسیاری از شخصیّتها و
پیرنگهای داستانی، تکرارِ شخصیّتها و بازتولیدِ پیرنگهای اسطوره ایند. در پژوهش
پیش رو، کیفیّت تأثیرپذیریِ شش اثر بلند ادب عامّه، از دو عنصر اسطوره ای- کهن
الگوییِ «شخصیّت» و «پیرنگ»، بررسی میگردد و نشان داده میشود که ازکدام شخصیّتها و
پیرنگهای کهن الگویی، بیشتر استفاده شده و هدف از کاربرد آنها چه بوده است؟ 

روش پژوهش: برای تبیین مسأله، هفت «شخصیّت» و
دو «پیرنگ» کهن‌الگویی با روش توصیفی- تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و
نظری، و با استناد به نظریۀ کارل گوستاو یونگ، در شش اثرِ ابومسلم‌نامه، داراب‌نامه،
سندبادنامه، سمک عیّار، اسکندرنامه و فیروزشاه نامه بررسی شده است.

یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان میدهد
که شخصیّت «قهرمان» اصلیترین و پرکاربردترین شخصیّت کهن‌الگویی، و پیرنگ «سیر و
سلوک» نسبت به «پاگشایی»، پیرنگ کهن الگوییِ غالب است. 

نتایج پژوهش: بر اساس رویکرد «یونگ»،
«قهرمان» در راه رسیدن به «فردیّت» ، باید با اجزای اصلی «نفس»، یعنی «خود»،
«سایه» و «آنیما/آنیموس» رو به رو شود.گذر «قهرمان» از این مراحل، بر هر دو عنصر
«شخصیّت» و «پیرنگ» تأثیر چشمگیری دارد؛ به گونه ای که سایر شخصیّتها را میتوان در
سه دستۀ: الف) تکرار و جلوه های دیگر قهرمان ، ب) دشمنان و یاریگرانِ او و ج) پاداش
وی در مسیر دستیابی به این بلوغِ نفسانی جای داد؛ و دو پیرنگ «سیر و سلوک» و
«پاگشایی»، را در راستای رسیدن «قهرمان» به این فردیّت دانست.
%U https://bahareadab.com/article_id/1885