%0 Journal Article
%T بررسی تطبیقی استعاره های مفهومی در سروده های محمدعلی بهمنی و نادر نادرپور با رویکرد هستی‌شناسی
%J  ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A رقیه کریمی
%A علی عین علیلو
%A سپیده سپهری
%D 2026
%\ 1404/05/27
%N 117
%V 18
%P 115-133
%K استعارۀ مفهومی
%K  هستی‌شناسی
%K  محمدعلی بهمنی
%K  نادر نادرپور.
%X زمینه و هدف: زبان شعر عرصه ای برای پیوند اندیشه و احساس است و استعاره، در این
میان، نقشی بنیادی در بازنمایی تجربۀ انسانی ایفا میکند. در رویکرد نوین زبانشناسی
شناختی، بویژه بر اساس نظریۀ «استعارۀ مفهومی» لیکاف و جانسون (۱۹۸۰)، استعاره نه
زینتی بیانی بلکه ابزاری برای فهم و تبیین مفاهیم انتزاعی از طریق مفاهیم عینی
تلقی میشود. پژوهش حاضر با رویکردی هستی‌شناختی، به بررسی استعاره های مفهومی در
سروده های محمدعلی بهمنی و نادر نادرپور پرداخته و میکوشد نشان دهد هر یک از این
دو شاعر چگونه از طریق استعاره، درک خود از عشق، مرگ، زمان و هستی را بازآفرینی
کرده اند.

روش‌ها: این پژوهش به شیوۀ توصیفی - تحلیلی و بر پایه ی مطالعۀ کتابخانه ای
و تحلیل نمونه های شعری انجام گرفته است. در تحلیل داده ها، استعاره ها بر اساس
الگوی شناختی لیکاف و جانسون طبقه بندی و از منظر کارکردهای هستی‌شناختی بررسی شده اند.

یافته ها: یافته ها نشان میدهد که هر دو شاعر از نظام استعاری منسجمی برای
تبیین مفاهیم بنیادین زندگی بهره میبرند؛ اما نوع نگرش و تجربۀ زیستۀ آنها موجب
تمایز در کارکرد استعاره ها شده است. در شعر نادرپور، استعاره ها بازتابی از
اندیشه ای فلسفی، زمان‌محور و متأمل در فقدان معنا هستند، در حالی که در شعر
بهمنی، استعاره ها جلوه گاه نگاهی عاطفی، عاشقانه و معنا‌ساز نسبت به هستی‌اند.

نتایج: تفاوت بنیادین در جهانبینی این دو شاعر، دو گونۀ متمایز از استعاره های
هستی‌شناختی را پدید آورده است: نادرپور از استعاره برای تبیین «فقدان معنا در
جهان و انسان معاصر» بهره میگیرد، حال آنکه بهمنی استعاره را ابزار «آفرینش معنا
از دل عشق و زندگی» میداند. در نتیجه، مطالعۀ تطبیقی استعاره های مفهومی در شعر
آنان میتواند بازتابگر دو نگرش متقابل اما مکمل به هستی و انسان باشد.
%U https://bahareadab.com/article_id/1933