نامه دکتر امید مجد به آقای دکتر حداد عادل ( ریاست فرهنگستان زبان و ادب فارسی )

بسم الله الرحمن الرحیم

                                                                                                        

 

به : فرهنگستان زبان و ادب فارسی                                                                     تاریخ : 2/3/88                                                                        

از : اُمید مجد اُستادیار دانشگاه تهران                                                              شماره : ج 47                                                                       

موضوع : دستکاریهای ناموجه املائی در آموزش و پرورش                                               پیوست : ندارد 

                                      

ریاست محترم فرهنگستان زبان و ادب فارسی

 جناب آقای دکتر غلامعلی حداد عادل

با سلام و احترام

خط فارسی اگر از ارکان هویت ملی ما نباشد حداقل جزو اصلی ترین مشخصه های آن است و پاسداری از آن ، پاسداری از ملیت ایرانیست . علیرغم اینکه این خط ، قاعده مندترین و توانمندترین خطوط دنیاست ، با این حال هنوز برخی این امر را نپذیرفته و خط فارسی را دارای ضعفهای متعدد میشمارند و برای خود صورتهای مختلف املائی می تراشند !

فرهنگستان زبان و ادب فارسی ، سالهاست در تلاشی ارزشمند جزوه ای را با عنوان «دستور خط فارسی» ، ارائه کرده است . اگرچه بر خود این املا نیز نقدهائی واردست اما بهر حال تا وقتی هم تکمیل و اصلاح نشده باز بهتر است همگان از آن پیروی کنند .

از سوی دیگر بر کسی پوشیده نیست که وزارت محترم آموزش و پرورش با بیست میلیون مخاطب ، تأثیرگذارترین مرکز آموزشی کشورست ولی متأسفانه بیش از یک دهه است که این وزارتخانه ، خط فارسی را با صلاحدید خود ! دستکاریهای ناموجه کرده و آن را از قاعده مندی خارج و ذهن دانش آموزان را نیز مشوش کرده است . بویژه در مسائل پیوسته نویسی و جدانویسی که کار را به افراط غیر علمی کشانده و حتی کلماتی چون «یکدیگر»و «پاسدار» را هم بصورت «یک دیگر» و «پاس دار» نوشته اند ، یای کوچک را یای بزرگ کرده اند و تصرفاتی دیگر که فعلاً جای شرح آن نیست . مختصر اینکه خط مملکتی را به هم ریخته اند و پاسخگو هم نیستند.

اینجانب در دورة وزارت چهار وزیر مختلف ( آقایان مظفری و حاجی و فرشیدی و علی احمدی ) مدام پیگیر رفع این اشتباهات بودم اما متأسفانه وزرای محترم تنها با یک پی نویسی ساده ، نامه را به معاون محترم پژوهشی خود ارائه میدادند و آن معاونت نیز نامه را به اعضاء محترم گروه ادبیات فارسی خود ارجاع میدادند و آنها هم پیوسته بر اشتباهات خود پافشاری میکردند و کار به سامانی نمیرسید . اعضاء محترم جدید این گروه نیز علیرغم          انعطاف پذیری بیشتر تلاش خاصی در رفع این مشکل نمیکنند و علی الظاهر کل موضوع هم هیچ اولویتی برای وزیران و معاونان پژوهشی ایشان نداشته و ندارد . حتی یکبار هم در سال 1383 توسط دبیر کل محترم وقت شورای عالی آموزش و پرورش به من گفته شد که : برای این خط «ابداعی» ، مجوز جداگانه ای از فرهنگستان گرفته ایم ! یک نوبت نیز موضوع را در دیدار نخبگان دانشگاهی با مقام معظم رهبری مد ظله العالی مطرح کردم و نامة مربوطه به دستور معظم له به شورای عالی انقلاب فرهنگی و سپس آموزش و پرورش ارجاع داده شد ولی باز هم همان دور باطل را طی کرد و کاری از پیش نرفت !

جناب آقای دکتر حداد عادل

دلیل آنکه پس از ده سال خونِ دل خوردن و تلاش بی نتیجه ، سرانجام تصمیم گرفتم این نامه را برای حضرتعالی بنویسیم این است که گمان میکنم از لحاظ قانونی ، آن فرهنگستان محترم باید مدعی اصلی این ماجرا باشد و با ابزارهای قانونیِ خود ، آموزش و پرورش را مکلف به اطاعت و اصلاحِ املای کتب درسی نماید . کار با تذکر و ارسال نامه به آموزش و پرورش و خواهش و تمنا هم درست نمیشود . بلکه نیازمند یک پیگیری جدی و          بی تعارف است ..هر روز دیرتر از دیروز است .

 

                                                                              با تجدید احترام

                                                                                                        اُمید مجد

اُستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران

 

 

رونوشت :

-        دبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی جناب آقای دکتر مخبر دزفولی جهت اطلاع

-        مقام عالی وزارت آموزش و پرورش جناب آقای دکتر علی احمدی جهت اطلاع

 

نشانی و تلفن نویسنده : دانشگاه تهران دانشکده ادبیات و علوم انسانی اُمید مجد. 66494085