فصلنامه تخصصی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)

فصلنامه تخصصی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
سال 11، شماره 3، ، شماره پی در پی 41

ارتباط مبانی جمال شناسانه نثر خلّاق صوفیانه با فراز و فرودهای فکری عرفا در حیطه مرگ و زندگی ( با تکیه بر آثار شیخ ابوسعید ابوالخیر، شیخ احمد غزالی، عین القضات همدانی)

صفحه (309 - 328)
نسرین موسی وند(نویسنده مسئول)، حکیمه دبیران
تاریخ دریافت مقاله : زمستان 95
تاریخ پذیرش قطعی مقاله : بهار 96

چکیده
موضوع مرگ و زندگی از دیرباز تا کنون یکی از دغدغه‌های اساسی ذهن بشر بوده و بستر مناسبی برای محققان ادیان و مذاهب گوناگون و عرفا فراهم آورده است. متون منثور خلّاق صوفیه که در گروه نثرهای ذوقی و تغزلی جای میگیرند با مرگ و زندگی برخوردی ذوقی، فعّال و هنرمندانه دارند. در این متون به دلیل غلبه حال صوفیانه و عمق تجربه های عرفانی، غالباً با عوامل هنری مختلفی چون صورخیال، عاطفه، چندلایگی معنا، موسیقی کلام، نگارش خودکار، شطح‌پردازی، رمز، وجود فضای هرمنوتیکی و جنبه های بلاغی زبان روبرو هستیم که بیانگر بکارگیری امکانات زبانی و فرازبانی نویسنده برای ایجاد ظرفیت قابل قبولی در زبان جهت بیان معانی والای عرفانی است. از منظر آنان بین زندگی و مرگ با وجود درک حضور حق‌تعالی تفاوتی وجود ندارد و مرگ پلی است که دوست را به دوست میرساند

کلمات کلیدی
زندگی , مرگ , صوفیه , خلّاق , جمال شناسی , ابوسعید ابوالخیر , شیخ احمد غزالی , عین القضات همدانی